Opluchting (column)
Leestijd: 3 min.

Opluchting (column)

Guus is eindelijk gestopt met roken. Of, zoals hij zegt: 'Ik heb mezelf bevrijd van de dwangmatige verslaving die roken heet'

 

Zoals jullie weten heb ik gedurende de maand maart mezelf onthouden van alcohol en heb ik mijn ervaringen met jullie gedeeld. Twee weken geleden heb ik een iets grotere stap genomen, namelijk de stap om mezelf te bevrijden van de verslaving die roken heet.

Als puberende tiener begon het met af en toe een peukie tijdens het stappen. Samen met vrienden kocht ik een pakje sigaretten en die rookten we vervolgens samen op. Of niet, en dan was het de vraag wie het mee naar huis durfde te nemen. Een tijdje later kreeg ik een vriendin die al op hoger level speelde met het spelletje roken. Als kneedbare tiener dacht ik daar niet over na en ging ik er in mee. En zo, voor je het weet, ben je verslaafd.

Man, wat heb ik mezelf vaak uitgelachen als ik het probeerde te verbergen voor m’n ouders. Of dan ging ik op de voetbalclub ergens achter een gebouw staan roken zodat niemand het kon zien en ze het dan ook niet tegen m’n ouders konden zeggen. Allemaal waanideeën destijds om maar te voorkomen dat mijn ouders erachter zouden komen dat ik rookte. Alsof iedereen zijn ogen op mij gericht had, wachtend totdat ik een sigaretje op zou steken zodat ze konden zeggen: ‘HA! Zie je wel, je rookt!’. Toen ik het mijn ouders een tijdje later eenmaal had verteld was de enige reactie die ik kreeg: “Ja, je moet het zelf weten, het is je eigen lijf”. Nou, was dat nou alle paniek waard?

Goed, dat zijn dingen die veel tieners en jonge rokers waarschijnlijk wel zullen herkennen, maar als je volwassen bent, gaat het iets anders werken, althans bij mij. Het boeide me uiteraard niet meer dat anderen me zagen roken, maar het feit dat ik rookte an sich, dat boeide mezelf zeer zeker. ‘Wat doe ik mezelf in godsnaam aan? Dit is gewoon langzame zelfmoord’ kon ik dan denken en vervolgens stak ik weer een peuk op.

Ik ben er helemaal klaar mee. Eigenlijk heb ik mijn laatste rookjaren alleen maar willen stoppen, maar ik scheet ‘m er gewoon te hard voor. Ik ben me namelijk ook heel bewust van het feit dat roken voor mij (en volgens mij überhaupt voor alle rokers) een manier was om met wat ongemakkelijke zaakjes om te gaan zoals: stress, verveling en machteloosheid. De sigaret is op die momenten een illusoir zekerheidje. Heb ik voor die momenten dan blijkbaar een sigaret nodig? Pfff, nou ik vind mezelf wel meer waard dan dat. Ik zeg daarom ook niet dat ik gestopt ben met roken, ik zeg dat ik mezelf bevrijd heb van de dwangmatige verslaving die roken heet.

Wil jij ook stoppen? ‘De opluchting’ van Jan Geurtz was de druppel die ik nodig had om de beslissing te nemen om roken voorgoed achter me te laten.

Guus Gelsing is eerstejaars Culturele Maatschappelijke Vorming. Hij schrijft elke week een column op deze website.