Heimwee naar Valencia
Leestijd: 3 min.

Heimwee naar Valencia

Marloes keert terug naar haar Spaanse stagestad

Marloes Koopman (23) is vierdejaarsstudent Communicatie. Speciaal voor Sense schrijft ze over haar belevenissen als student. Dit keer heeft ze heimwee naar haar geliefde Spaanse stad Valencia, waar ze vorig jaar stageliep.

Een stage in het buitenland. Vanaf het begin van mijn opleiding heb ik geroepen dat ik dat nooit zou doen. Tot ik in 2015 met iemand sprak die vol passie vertelde over zijn stageperiode in Spanje… Dit wilde ik ook! Ondertussen ben ik al bijna een jaar terug in Nederland na een geweldige periode in Valencia. Vorige week was het tijd om te kijken hoe het deze stad was vergaan het afgelopen jaar.

Tapas en kakkerlakken

Toen het eind van mijn stageperiode in zicht kwam, en dus het moment dat ik terug zou gaan naar Nederland, was ik er wel klaar mee. De kakkerlakken en de tapas kwamen mijn neus uit. Daarnaast had ik zin om mijn vrienden en familie te zien, met mijn teckel te knuffelen en mama’s zelfgemaakte frietjes te eten. Redenen genoeg om snel terug naar Nederland te gaan.

Eenmaal thuis, belandde ik in een zwart gat. Hoewel ik verwachtte dat het een groot feest zou zijn om terug te zijn, was alles eigenlijk binnen een dag alweer normaal. Alsof ik die vijf maanden gewoon in Nederland was geweest. Vrienden en familie waren aan het werk en zelf begon ik ook snel weer te werken bij mijn bijbaantje in een notenwinkel. Daar hadden zelfs de vaste klanten niet door dat ik er vijf maanden tussenuit was geweest.

De heimwee nam toe. Op het dieptepunt van mijn winterdip was ik het zat en boekte een tripje naar het zonnige Valencia. Na maanden wachten, was het vorige week eindelijk zo ver: ik ging terug naar deze prachtige stad. De nieuwsgierigheid was al toegenomen. Via mijn stagebedrijf zag ik al dat er veel nieuwe hotspots bij waren gekomen. Daarnaast ging ik voor het eerst alleen op vakantie. Iets dat ik ook best spannend vond.

grote glimlach

Zodra ik uit het vliegtuig stapte, vloog ik meteen het vliegveld door naar het metrostation. Eenmaal in de stad aangekomen, was ik thuis. Ik had nu precies hetzelfde gevoel als een jaar geleden: het leek alsof ik nooit was weggeweest. Dit keer in positieve zin, want ik heb 5 dagen lang met een grote glimlach kilometers gelopen om alle oude plekjes weer te kunnen bezoeken. Ik besefte dat je nooit echt afscheid neemt. Overal bouw je een klein stukje ‘thuis’ op. Nu ik terug ben, weet ik dat het niet lang meer gaat duren voor ik weer naar mijn ‘tweede thuis’ ga.