Zo veel keuzes (column)
Leestijd: 3 min.

Zo veel keuzes (column)

De kunst van het kiezen

Marloes Koopman (22) is derdejaarsstudent Communicatie. Speciaal voor Sense schrijft ze over haar belevenissen als student. Dit keer gaat het over het maken van keuzes.

Keuzes maken. Als ik ergens slecht in ben, is dat het wel. Het vervelende is: mijn leven, en ik denk wel ieders leven, hangt aan elkaar van het maken van keuzes. Van bekende dilemma’s als het kiezen welk shirtje ik aan zal trekken of wat ik zal gaan eten, tot de grotere struggles als het niet weten welke politieke partij ik moest kiezen tijdens de Tweede Kamerverkiezingen. Het is niet dat ik alleen maar beren op de weg zie. Nee, ik kan niet kiezen omdat ik meestal gewoon alles prima vind.

Van jongs af aan krijg ik al te horen hoe fantastisch het wel niet moet zijn dat ik alles lust. Inderdaad, ik hou van eten en ik lust alles. Oké, bijna alles dan. Toch zorgt zoveel lusten ook voor heel veel moeilijke momenten. Met mijn beste vriendinnetje, met wie ik bijna elke week wel samen eet, kan ik dan ook uren lang voor de schappen van de supermarkt staan treuzelen. We kunnen gewoon allebei niet kiezen. Hoe meer mogelijkheden er zijn, des te meer twijfels en stress ik krijg. Het liefst zou ik gewoon alles tegelijk doen.

Nu ik in het laatste jaar van de opleiding ben beland, moet ik na gaan denken over moeilijke dingen. Ik ben me aan het oriënteren voor een afstudeerstage, maar wat wil ik, en waar? Regelmatig hoor je toch wel dat je na een stage nog een tijdje mag blijven werken bij het bedrijf. Daardoor ben ik na gaan denken over wat ik nou eigenlijk wil als het burgerlijke leven na mijn studie is aangebroken. Mijn sociale leven ligt hier, in Nijmegen, maar mijn familie woont in de buurt van Bergen op Zoom. De rest van mijn leven drie uur reizen om mijn ouders even te zien, zie ik toch niet zitten. Al vind ik het ook erg belangrijk om mijn vrienden te blijven zien. Daar drie uur voor reizen zie ik óók niet zitten.

Misschien ben ik een zeurkous. Eigenlijk zou ik enorm blij moeten zijn dat ik überhaupt dit soort dingen heb, deze luxe om te twijfelen over verschillende mogelijkheden. Mogelijkheden die eigenlijk allemaal best prima zijn en waar altijd wel een middenweg in te vinden is. Hoe ouder ik word, hoe moeilijker de keuzes zullen worden. Wie weet word ik er ooit nog goed in. Aah, ik heb het: vanavond eten we zelfgemaakte pizza!