Erkenning (column)
Leestijd: 3 min.

Erkenning (column)

Guus maakt zich nog 1 keer druk over zijn generatie en wat er allemaal mee mis zou zijn. Volgens hem valt het allemaal wel mee.

Sense houdt op te bestaan. Wat rest er nog te zeggen? Zoveel onderwerpen zijn aan bod gekomen, over zoveel is geschreven. Mijn geest dwaalt rond, zoekende naar een ‘finishing touch’. Wat mag het wezen?

Ik ben bang dat ik in herhaling ga vallen, maar dat is kennelijk nodig voor deze ‘snooze’ generatie, die gewend is om pas na tien wekkers wakker te worden. Ik haal er een artikel bij uit de Metro van afgelopen week. De voorpagina toont een beeld van een hand in het water, symbool voor de hulpzoekende ‘verdrinkende’ generatie. “De Millennial verdrinkt”, is de titel. Ik denk: potverdomme, nu ben ik er wel klaar mee. Ik hoor en lees zoveel gezeik en problematiek over mijn eigen generatie. Ook als ik om me heen kijk en luister, dan vang ik allemaal verhalen op en dan denk ik: jongens, waar gaan we in godsnaam heen met zijn allen? Wat is het nou het grote probleem? Burn-outs, depressies, weet ik veel wat allemaal. Iets fundamenteels klopt er gewoon niet en ik vind dat we dat moeten aanpakken. Niet de schuld aan de maatschappij geven of andere zaken. Zelf verantwoordelijkheid nemen.

Bovendien ben ik van mening dat we zelf heel goed weten waarom het allemaal niet van een leien dakje verloopt. Het is in mijn ogen vrij simpel: we zijn allemaal mensen en als mens zijnde wil je erkend worden. Dat is gewoon heel gezond en normaal, en een deel van jou bestaat ook uit gevoelens en onzekerheden. Dus als je die niet laat zien, dan kunnen die ook niet erkend worden, dus zul je je nooit helemaal erkend voelen. En wat doen mensen dan? De erkenning buiten zichzelf zoeken. Maar als we alleen maar onze positieve shit laten zien op social media en we ons tegelijkertijd schamen over hoe we ons voelen, eruit zien of wat we doen, ja dan liegen we tegen onszelf.

Er is helemaal niks mis met onze generatie. We zijn alleen bang dat anderen ons niet goed genoeg vinden. Dat is dé angst in deze generatie. We hollen onszelf voorbij, op zoek naar erkenning en bevestiging.
Deel wat er in je leeft man, kom op. Goed en slecht, zwak en krachtig, je dromen en je angsten. Deel wie jij bent met de rest van de wereld. Maak die échte verbinding in plaats van die internetverbinding. Als we dat als generatie doen, dan zullen we in mijn ogen een heleboel uitdagingen van onze tijd kunnen oplossen. Maar niet wanneer we alleen maar elkaar bekijken, vergelijken en afzeiken. Dus… je weet wat je te doen staat.

Toch?

“What happens when people open their hearts?
They get better.”

 

Guus Gelsing, tweedejaars student Culturele en Maatschappelijke Vorming, heeft het afgelopen studiejaar wekelijks een column geschreven voor deze website en maandelijks voor ons magazine. Aangezien Sense gaat stoppen, is dit zijn laatste bijdrage.