Piano (column)
Leestijd: 3 min.

Piano (column)

Guus geniet van een mooi stukje pianomuziek, maar dat is helaas van korte duur. Gelukkig heeft hij een oplossing.

Daar liep ik dan, op de Lange Hezelstraat in Nijmegen, op een zonovergoten dag. In de verte hoorde ik dat er een piano bespeeld werd. In mijn gedachten vloog ik terug naar een herinnering.

Een jaar eerder liep ik ook een rondje door de stad en toen werd er ook een piano bespeeld. Het was een jongedame die vanuit haar rolstoel en ondanks haar fysieke handicap een prachtig nummer wist te spelen. Omdat ik het deuntje zo aangenaam vond en ze mij een glimlach bezorgde, wilde ik haar een kleine fooi geven. Het probleem echter was dat ik geen muntgeld had. Ik moest dus op zoek naar een pinautomaat. Die had ik zo gevonden en ik pinde vervolgens het minimale bedrag van tien euro om die ergens te gaan wisselen.

Je zou denken dat dit een gemakkelijke opgave is, toch? Juist, dat dacht ik ook. Maar nadat ik vijf winkels in was gelopen en vijf keer ‘nee’ te horen had gekregen op mijn vraag ‘kun je tien euro wisselen?’ begon ik een beetje de hoop te verliezen, en samen met mijn hoop, ook mijn geduld. Na nog een keer ‘nee’ besloot ik om het tientje maar gewoon niet te wisselen. Ik liep terug naar de plek waar de pianiste aan het spelen was en met een grote glimlach keek ik haar aan en deponeerde ik mijn tien euro in haar blikje. Ik ben redelijk gul, maar zelfs ik vond mezelf toen iets té gul. Al helemaal voor een arme student. Of bestaan er wél filantropische arme studenten?

Goed, een jaar later zag ik haar dus weer spelen. En dit keer zorgde ze wederom voor wat aangename prikkels die ik met mijn oortjes mocht ontvangen. Deze prikkels waren helaas van korte duur. De jongedame werd namelijk onderbroken door een bewoonster die aangaf erg veel overlast te hebben van de piano. Ze werd er naar eigen zeggen ‘helemaal gestoord’ van. Vriendelijk doch dringend verzocht ze de pianiste te stoppen met spelen en de piano te verhuizen. De bewoonster liep weg en de pianiste stopte met spelen. Lekker dit, dacht ik. Omdat mevrouw behoefte heeft aan rust, ontneemt ze honderden, misschien wel duizenden passanten plezier. Dat gaat er bij mij niet in. Ik besloot naar de pianiste te lopen en zei tegen haar dat ze gewoon lekker door moest spelen. Kom op, hé. Als je rust wilt, moet je niet in het centrum gaan wonen.

Guus Gelsing is tweedejaars Culturele Maatschappelijke Vorming. Hij schrijft elke week een column op deze website.