Retraite (column)
Leestijd: 2 min.

Retraite (column)

Ongelukkig zijn kun je leren, zegt Guus. Die highs zijn allemaal wel fijn, maar je moet ook met je lows kunnen omgaan.

Tijdens het volgen van mijn opleiding tot mindfulness-trainer was er één voorwaarde om het diploma in ontvangst te nemen: het volgen van een zevendaagse meditatie-retraite. Zeven dagen onafgebroken in stilte… Ik heb dit (nog) niet gedaan. Waarom niet?

Eerlijk gezegd, ik scheet zeven kleuren voor die retraite. Toen voelde ik enkel weerstand, maar nu weet ik steeds meer waar die weerstand vandaan komt. In de stilte van een retraite – en überhaupt in stilte – is er ruimte voor alles om boven water te komen. Dat is ook de hele bedoeling van zo’n retraite. Als je dan vervolgens mindfulness gebruikt, dan kun je zonder oordeel kijken naar alles wat er boven water komt.
Maar dat zonder oordeel kijken naar wat er boven water komt, dat bleek toch knap lastig. Zonder oordeel kijken naar je diepste angsten? Trouwens, niet alleen angsten, ook allerlei ongemakken. Om daar echt zonder oordeel naar te kijken, dat vereist nogal wat.

Ik zeg zelf weleens dat ik op een rode loper ben geboren. Een metafoor voor het comfort dat ik heb gekend in mijn jeugd. Alles was er, ik miste niks. Ongemak? Pff! Ik wist niet eens wat het was. Ik wist niet eens dat het bestond!
En dat is nou net de reden dat ik ‘m enorm scheet voor die retraite. Omgaan met de fijne dingen van het leven, daar had ik geen problemen mee. Dat ging zogezegd van een leien dakje, maar omgaan met de minder fijne dingen? Daar had ik geen handvatten voor. En eerlijk is eerlijk, er zijn behoorlijk veel nare dingen in deze wereld. Gelukkig staat daar wel tegenover dat er minstens net zoveel mooie dingen zijn!

Iets wat hierop van toepassing is, is een uitspraak van de bekende Belgische psychiater en schrijver Dirk de Wachter. Hij zei een tijd geleden dat we weer moeten ‘leren ongelukkig te zijn’. Vroeger had ik gedacht: gast, bende wel helemaal goed in oewen bakkes?. Nu verwelkom ik zijn uitspraak meer dan ooit. Niet alleen voor mezelf, maar voor iedereen.
Het lijkt soms alsof we als een stelletje hedonisten obsessief opzoek zijn naar de ‘highs’. Maar de ‘lows’? Daar hebben we geen tijd voor, en dat is eng. Ook ik zeg daarom nu, niet alleen tegen mezelf, maar voor iedereen die zich aangesproken voelt: leer ook eens ongelukkig zijn.

 

Guus Gelsing is tweedejaars Culturele Maatschappelijke Vorming. Hij schrijft elke week een column op deze website.