Wanneer zijn we goed genoeg? (column)
Leestijd: 3 min.

Wanneer zijn we goed genoeg? (column)

Wanneer zijn we goed genoeg, vraagt Guus zich af. Zijn antwoord is even verrassend als logisch

Geloof het of niet, maar vorige week ben ik voor het eerst in mijn leven alleen met de trein ergens heen gereisd. 26 jaar.. Ja, ik weet het. Ik zou ervoor kunnen kiezen om mezelf hiervoor te schamen, maar daar heb ik niet zo heel veel zin in. Met de trein reizen was voor mij simpelweg nooit nodig want ik had altijd een auto tot mijn beschikking, of ik werd gebracht. Of ik hoefde niet zo ver van huis te zijn. Het is gewoon nooit op m’n pad gekomen.

Eerlijk is eerlijk, er ging wel een wereldje voor me open. Mijn eerste reisje bracht mij naar een sollicitatiegesprek in Apeldoorn. Terwijl ik onderweg was, droomde ik al over mijn volgende ritje: Amsterdam. Yep, ik zou in m’n eentje naar de hoofdstad van Nederland gaan. Gewoon omdat het kan. De voornaamste reden om dit te doen is niet eens omdat ik Amsterdam echt supergraag wil zien. Mijn voornaamste reden is om mezelf in de ongemakkelijkheid te brengen. Uit die comfort zone. D’r uit.

Ongeveer vier á vijf jaar geleden, na een existentiële crisis, durfde ik niet eens het huis uit. Maandenlang paniekaanvallen, schaamte, schuld, onzekerheid, angst en eenzaamheid. Agorafobie noemen ze het. Angst voor de angst. Allerlei mooie naampjes en stickertjes zijn ervoor. Nou, ik noem het gewoon onzekerheid, gebrek aan zelfkennis en de belangrijkste: gebrek aan zelfliefde. Ik ondernam niks en de vermijding werd alsmaar groter, samen met de groeiende schaamte voor waardeloosheid: “Mensen zullen wel denken dat ik niks waard ben en niks kan. Ik ben niet goed genoeg”.

Achteraf gezien is dit misschien wel hét belangrijkste moment van mijn leven geweest. Op dat moment besloot ik op zoek te gaan naar wat ík wilde en niet naar wat anderen van mij verwachtten. Ik begrijp nu dat we niet allemaal hetzelfde moeten kunnen. Wat voor de een vanzelfsprekend is, is dat voor de ander totaal niet. Jezelf vergelijken met iemand anders is eigenlijk het oneerlijkste wat je jezelf kunt aandoen.

Iedereen heeft zijn eigen verhaal en zo zijn we allemaal bladzijdes in het grote boek van ‘de Mens’. We hoeven er niet hetzelfde uit te zien, hetzelfde te presteren of hetzelfde te denken om ons geaccepteerd en verbonden te voelen. Het feit dat we allemaal mensen zijn, met onze eigen angsten, onzekerheden, twijfels en verlangen, is hetgeen wat ons echt verbindt.

Je bent niet pas goed genoeg wanneer je iets hebt gedaan of hebt bereikt. Je bent goed genoeg zoals je nu bent.

Guus Gelsing is tweedejaars Culturele Maatschappelijke Vorming. Hij schrijft elke week een column op deze website.