Flikflooiende hetero’s
Leestijd: 3 min.

Flikflooiende hetero’s

Robin viert Pride Month

Kinderen die kinderen kapot schieten, mensen die zichzelf opblazen en vele anderen erin meenemen, wereldleiders die onze planeet verwoesten. De laatste maanden grijpen angstwekkende gebeurtenissen mij bij de strot. De media zitten er allemaal bovenop en ook op diverse fora wordt er tientallen uren besteed aan alle ellende. Als je niet uitkijkt, zou je enkel en alleen nog maar bezig zijn met angst voor jezelf en je familie. Angst en verdriet horen bij ons leven, net als geluk en trots. En trots, pride in het Engels, is waar deze maand om draait.

Op een boot
Wanneer mij gevraagd wordt waarom ik op die ‘nichterige botenparade heb gestaan met al die halfnaakte gays in stringetjes’, bereid ik me voor op een half uur vol vooroordelen, mediaperceptie en historische feiten. Want hoewel de Gay Pride Canal Parade in Amsterdam een van de grootste LHBTQ+-evenementen in Nederland is, staan er wereldwijd talloze evenementen gedurende de maand juni in het teken van acceptatie en gelijke rechten voor de LHBTQ+-doelgroep.

Schijntolerantie
Maar waarom is het nodig om zo uitbundig te paraderen terwijl Nederland al zo’n tolerant land is,  vroeg een oud-klasgenootje me laatst. Hoewel veel mensen denken dat Nederland o zo tolerant is, omdat iedereen mag zijn wie hij of zij wil zijn, en homo’s gewoon mogen trouwen en dezelfde rechten hebben, zie ik dat toch anders.
Als ik met mijn vriend hand in hand door de straat loop, wat we al zelden doen, krijgen we meer dan genoeg negatieve reacties. Mensen die ‘homo’s!’ roepen, ons aanstaren of fluisteren dat het onnatuurlijk is, zijn veelvoorkomende reacties. Maar ook op school loop ik soms tegen barricades aan. Jongeren die zeggen er geen probleem mee te hebben, zolang ik maar gewoon normaal doe, niet naar hen kijk in de kleedkamer of dat ze het niet willen zien.

Pot en ketel
Wat dat betreft denk ik eigenlijk hetzelfde: ik hoef ook geen hetero’s hand in hand te zien lopen, of midden op de straat te zien zoenen, maar toch gebeurt dat overal. Dat doet me denken aan een gezegde met een ketel en een pot.

Een veilige wereld, waarin ik niet bang hoef te zijn voor mensen die zichzelf opblazen of niet zulke slimme wereldleiders, dat is waar ik naar streef. Een wereld waarin ik trots durf te zijn op mezelf, mijn identiteit en waar ik niet elke 5 meter een praktiserend heterostel tegen kom. Dat hoef ik niet te zien. Ga naar je kamer en ga daar maar liggen flikflooien.

Robin Bergmans studeert Sport- en Bewegingseducatie bij de HAN. Hij schrijft wekelijks een column voor deze site.